Εκθεση Φωτογραφίας Β. Παπαϊωάνου – Exhibition photograph Voula Papaioannou

arrowEnglish version further below

Την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου εγκαινιάστηκε στη Βασιλική του Άγιου Μάρκου η έκθεση «Η φωτογράφος Βούλα Παπαϊωάννου 1898-1990 από το Φωτογραφικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη».

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 23 Φεβρουαρίου και θα είναι ανοικτά τις καθημερινές 9.00 – 13.30 & 18.00 – 21.00 και Σάββατο 9.00 – 13.30.

Μέσα από 200 θέματα, επιλεγμένα με φωτογραφικά και ιστορικά κριτήρια και χωρισμένα σε 6 ενότητες, διαγράφεται η πορεία της μεγάλης Ελληνίδας φωτογράφου από το 1935 έως το 1960:

  • Τα πρώτα βήματα στη φωτογραφία, 1935-1940
  • Η ζωή στην Αθήνα μετά την κήρυξη του πολέμου, 1940-42
  • Η Πείνα, 1941- 1942
  • Κατοχή – Απελευθέρωση – Δεκεμβριανά 1941-1944
  • Η ρημαγμένη ελληνική ύπαιθρος. Η προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας. 1945-1950
  • Η μεταπολεμική φωτογραφική απεικόνιση της Ελλάδας. 1950-1960

1935-1940: Τα πρώτα βήματα στη φωτογραφία

Κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’30 η Βούλα Παπαϊωάννου δοκιμάζει για πρώτη φορά τις φωτογραφικές της ικανότητες, αποτυπώνοντας με το φακό της αγάλματα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και στο Μουσείο της Ακρόπολης, τα αθηναϊκά μνημεία και χαρακτηριστικά μνημεία της σύγχρονης πρωτεύουσας, τα νησιά Σαντορίνη και Μύκονο, καθώς και ορισμένες λουτροπόλεις.

Την περίοδο αυτή η Nelly’s και άλλοι γνωστοί φωτογράφοι (Αντώνης Οικονομίδης, Λέων Φραντζής κ.α.) συνεισφέρουν με το έργο τους στην πρώτη τουριστική προβολή της Ελλάδας που έχει αναλάβει το καθεστώς του Μεταξά μέσω Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού. Παράλληλα, πολλοί ερασιτέχνες φωτογράφοι ως μέλη εκδρομικών σωματείων, συγκεντρώνουν κατά τις εξορμήσεις τους, πλήθος από εικόνες της υπαίθρου.

Η θεματική επιλογή των πρώτων φωτογραφικών έργων της Βούλας Παπαϊωάννου καθώς και η δομή τους ανταποκρίνονται στις ιδεολογικές και αισθητικές τάσεις που επικρατούν, συνηγορώντας υπέρ της επιθυμίας της να συγκαταλεγεί ανάμεσα στους επίσημους φωτογράφους τοπίου και αρχαιοτήτων.

Στο Αρχείο της διασώζονται αρνητικά, φωτογραφίες και επιμελημένα χειροποίητα λευκώματα με επιλεγμένες εικόνες από το πρώιμο έργο της.

Η ζωή στην Αθήνα μετά την κήρυξη του πολέμου, 1940-41

Η κήρυξη του Πολέμου την 28η Οκτωβρίου του 1940 δίνει το κίνητρο στη Βούλα Παπαϊωάννου να στρέψει το φακό της στον ίδιο τον άνθρωπο, για να αναδειχθεί στη συνέχεια μία σπουδαία εκπρόσωπος της ουμανιστικής φωτογραφίας.

Ενώ πολλοί συνάδελφοί της φεύγουν για το Μέτωπο, η ίδια παραμένει στην Αθήνα και απαθανατίζει τις αλλαγές στη ζωή της πόλης. Κυκλοφορώντας διακριτικά στους δρόμους φωτογραφίζει σημεία και στιγμιότυπα δηλωτικά της προσπάθειας του άμαχου πληθυσμού να αντεπεξέλθει την έκτακτη κατάσταση, αλλά και του φρονήματος των συμπολιτών της που συχνά με σκωπτική διάθεση αντιμετωπίζουν τα γεγονότα. Ακόμη, αφηγείται με σειρά φωτογραφικών εικόνων τη στρατολόγηση των ανδρών, την υποδοχή των πρώτων τραυματιών και την ετοιμασία του ρουχισμού για τους στρατευμένους. Ο φακός της πλησιάζει συγκεκριμένα πρόσωπα και συλλαμβάνει την έκφραση, το μορφασμό ή τη χειρονομία που σηματοδοτούν τη συναισθηματική φόρτιση των εικονιζομένων, αλλά και τη διακριτική συμμετοχή της ίδιας.

Η Πείνα, 1941- 1942

Μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα (27 Απριλίου 1941) και μέσα σε λίγους μήνες η πείνα αρχίζει να πλήττει τις ασθενέστερες ομάδες των πολιτών φθάνοντας στο αποκορύφωμά της το χειμώνα του 1941-΄42. Η Βούλα Παπαϊωάννου σε συνεννόηση με την Αμαλία Λυκουρέζου, υπεύθυνη της NEF (Near East Foundation-΄Ιδρυμα Εγγύς Ανατολή) στην Ελλάδα και με την κάλυψη του Ελβετού επιτετραμμένου Franco Brenni εισχωρεί σε νοσοκομεία της Αθήνας και παρά τις απαγορεύσεις των κατακτητών, φωτογραφίζει παιδιά και ενήλικες που η ασιτία είχε οδηγήσει στα πρόθυρα του θανάτου. Το φωτογραφικό αυτό υλικό διακινείται στο εξωτερικό μέσω του Ελβετικού και Διεθνή Ερυθρού Σταυρού και συμβάλλει στην άμεση αποστολή τροφίμων.

Την επόμενη χρονιά, το 1943, η φωτογράφος ζητά από τον χαράκτη Γιάννη Κεφαλληνό να αναλάβει το σχεδιασμό ενός χειροποίητου λευκώματος με το συγκλονιστικό αυτό υλικό, θεωρώντας ότι οφείλει να το παραδώσει στην ιστορική μνήμη της πατρίδας της. Το «Μαύρο Βιβλίο», όπως η ίδια το αποκαλεί, περιλαμβάνει 83 φωτογραφίες με πορτραίτα αποσκελετωμένων παιδιών και ενηλίκων επικολλημένες σε 56 φύλλα από μαύρο χαρτόνι. Στο πρώτο φύλλο υπάρχει ο κολοφώνας «Φωτογραφίες Β.Παπαϊωάννου/σελίδωση και τίτλοι Γιάννη Κεφαλληνού/copyright Β.Παπαϊωάννου/Αθήνα 1943», στο δεύτερο, ο τίτλος «Ελλάς 1941-42» ανάγλυφος εν είδει επιτύμβιας επιγραφής, στο τρίτο, το πορτραίτο ενός παιδιού και στο τέταρτο, πάλι με ανάγλυφους χαρακτήρες το απόσπασμα απο τις «Τρωάδες» του Ευρυπίδη «Τί με χρή σιγάν; Τί δε μη σιγάν; Τί δε θρηνήσαι;»

Κατοχή – Απελευθέρωση – Δεκεμβριανά 1941-1944

Καθώς φτάνει η πρώτη βοήθεια σε τρόφιμα με το τουρκικό πλοίο «Κουρτουλούς» και στη συνέχεια με σουηδικά πλοία προκειμένου να αντιμετωπιστεί το επισιτικό πρόβλημα της Αθήνας, η Βούλα Παπαϊωάννου παρακολουθεί όλη την προσπάθεια της διανομής τους σε χώρους οργανωμένων συσσιτίων και στα Κέντρα Γάλακτος που λειτουργούν στην Αθήνα και τον Πειραιά, κάτω από την εποπτεία της Αμαλίας Λυκουρέζου, δηλώνοντας μέσα από τις εικόνες της τον αγώνα μιάς ολόκληρης πόλης για την επιβίωσή της.

Την ημέρα της Απελευθέρωσης (12 Οκτωβρίου 1944), βγαίνει με τη μηχανή της στους δρόμους στους δρόμους για να απαθανατίσει τις εκδηλώσεις χαράς και τους πανηγυρισμούς του αθηναϊκού λαού. Γρήγορα όμως αποτραβιέται από το γενικό παραλήρημα και σπεύδει στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν, για να φυλάξει στο φιλμ της τα μηνύματα που είχαν γράψει στους τοίχους οι μελλοθάνατοι, αυτοί που δεν υπήρχαν πια.

Οι αιματηρές αδελφοκτόνες συγκρούσεις που ξεσπούν στην Αθήνα το Δεκέμβριο του ’44, δεν αποτυπώνονται από το φακό της. Αναφορά στις ολέθριες συνέπειές τους αποτελούν οι φωτογραφικές απόψεις του τραυματισμένου αστικού τοπίου, η μακάβρια αναγνώριση νεκρών από τις ομαδικές εκταφές στην Καισαριανή και το Περιστέρι και η υποδοχή ομήρων του ΕΛΑΣ (Εθνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός).

Η ρημαγμένη ελληνική ύπαιθρος. Η προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας. 1945-1950

Μετά το τέλος του πολέμου, καθώς η Ελλάδα δέχεται την ξένη βοήθεια για να ορθοποδήσει, η Βούλα Παπαϊωάννου εργάζεται για ένα χρόνο περίπου (Απρίλιος 1945 – Αύγουστος 1946) ως φωτογράφος της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration). Το διάστημα αυτό, συμμετέχει σε δύσκολες αποστολές στην ελληνική ύπαιθρο ανταποκρινόμενη με συνέπεια στις υποδείξεις του εντολέα της, που στοχεύουν τόσο στην καταγραφή των συνθηκών ζωής του αγροτικού πληθυσμού όσο και στη τεκμηρίωση της παρεχομένης βοήθειας (διανομή ρουχισμού, πρόχειρα ιατρεία, αγροτικά μηχανήματα). Ταυτόχρονα, όπως και άλλοι μεγάλοι φωτογράφοι που εργάζονται κάτω από ανάλογες συνθήκες, αφήνει τη ματιά της ελεύθερη να συνθέσει την εικόνα της μεταπολεμικής Ελλάδας στρέφοντας το φακό της στα ξυπόλητα παιδιά, στα πέτρινα πρόσωπα των μαυροντυμένων γυναικών, στα κατεστραμμένα χωριά και στην καμμένη γη.

Στη συνέχεια (1947-48 ) μαζί με άλλους Έλληνες φωτογράφους παρέχει τις υπηρεσίες της στις οικονομικές αμερικανικές αποστολές AMAG (American Mission for Aid in Greece) και ECA (Economic Cooperation Administration), αλλά και σε άλλους κρατικούς φορείς, ενώ ο εμφύλιος εξαπλώνεται σ’όλη τη χώρα. Οι φωτογραφίες της από τα πρόχειρα καταλύματα για τη στέγαση των εκτοπισμένων του εμφυλίου στην Ήπειρο και από τις Παιδουπόλεις, παραπέμπουν στις κοινωνικές πληγές που προκάλεσε.


Η μεταπολεμική φωτογραφική απεικόνιση της Ελλάδας. 1950-1960

Στη δεκαετία του ’50 μέσα στο πνεύμα αισιοδοξίας που επικρατεί σε όλο τον κόσμο μετά τον Πόλεμο, η Βούλα Παπαϊωάννου στρέφει τη μηχανή της και πάλι προς το ελληνικό τοπίο, ειδικότερα μάλιστα προς τα νησιά που έχουν ήδη καθιερωθεί ως ο ιδανικός τόπος διακοπών. Καταξιωμένη πλέον, είναι σημαντικό μέλος της ΕΦΕ (Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία), συμμετέχει σε εκθέσεις, συνεργάζεται με τον ΕΟΤ (Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού) και με εκδοτικούς οίκους. Με δική της πρωτοβουλία απευθύνεται στο Γεωγραφικό Ινστιτούτο της Novara στην Ιταλία και εκδίδει τα λευκώματα Hellas. Το έργο της όμως διαδίδεται κυρίως με τις εκδόσεις La Grèce à Ciel Ouvert (1953) και Iles Grecques (1956), του γνωστού οίκου της Λωζάνης Claire Fontaine/Guilde de Livre, που κυκλοφορούν μαζί με λευκώματα υπογεγραμμένα από τους φωτογράφους Henri Cartier Bresson, Izis, Paul Strand, Robert Doisneau. Τα σημαντικά αυτά βιβλία αναδεικνύουν την πρόθεση της Παπαϊωάννου να προσεγγίσει το ελληνικό τοπίο και ιδιαίτερα τον αιγαιοπελαγίτικο χώρο ως προς την ιστορική και πνευματική του διάσταση, μέσα από την προσωπική της ευαισθησία, με διακριτικές εικονογραφικές και φορμαλιστικές καινοτομίες, αλλά και με διεισδυτική ματιά προς τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του.

Λίγα λόγια για την Βούλα Παπαϊωάνου από το Μουσείο Μπενάκη:

Η Βούλα Παπαϊωάννου μυήθηκε στην τέχνη της φωτογραφίας στα μισά της δεκαετίας του 1930 ασκούμενη κατ’ αρχάς με επιτυχία σε λήψεις τοπίου, μνημείων και αρχαιολογικών εκθεμάτων.

Στροφή στην πορεία του έργου της αποτέλεσε η κήρυξη του πολέμου του ’40 και ιδιαίτερα τα δεινά του άμαχου πληθυσμού της Αθήνας, κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, που ενεργοποίησαν την κοινωνική συνείδηση της φωτογράφου. Έγινε μάρτυρας στον αποχαιρετισμό των στρατευμένων, στις ετοιμασίες της πόλης για την αντιμετώπιση των εκτάκτων αναγκών και στη φροντίδα των πρώτων τραυματιών. Όταν η πείνα έπληξε την πρωτεύουσα, κατήγγειλε τη φρίκη του πολέμου με τις συγκλονιστικές μορφές των αποσκελετωμένων παιδιών.

Μετά την Απελευθέρωση ως υπεύθυνη του φωτογραφικού τμήματος της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration) περιηγήθηκε τη ρημαγμένη ελληνική ύπαιθρο και κατέγραψε τις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης των κατοίκων της. Ξεφεύγοντας συχνά από τις εντολές της υπηρεσίας της, απαθανάτισε προσωπικές ιστορίες και φυσιογνωμίες απλών ανθρώπων που παραπέμπουν μάλλον στην αξιοπρέπεια παρά στην εξαθλίωση.

Στη δεκαετία του ’50 το έργο της εκφράζει την αισιοδοξία που επικρατούσε μετά τον πόλεμο για το μέλλον της ανθρωπότητας και ιδιαίτερα την τάση στην επάνοδο των παραδοσιακών αξιών. Πέρα από κάθε προηγούμενη ρομαντική προσέγγιση, αποτύπωσε και πάλι το ελληνικό τοπίο με τα σημάδια της ιστορίας του και τους κατοίκους της υπαίθρου.

Η Βούλα Παπαϊωάννου εντάσσεται στο ρεύμα της «ανθρωπιστικής φωτογραφίας» που αναπτύχθηκε ως αντίδοτο της κατάλυσης των ανθρωπίνων αξιών εξαιτίας του πολέμου. Ο αγώνας των συμπατριωτών της για επιβίωση, όπως αποτυπώθηκε από το φακό της με σεβασμό, καθαρή ματιά και διακριτική συμμετοχή, αποκτά παγκοσμιότητα και αντανακλά την πίστη στη δύναμη του απλού ανθρώπου και στην αξία της ζωής.

…….. English version ……..

As of last Friday the 23rd of January there is an exhibition of the work of the photographer Voula Papaioannou at Heraklion. It is hosted at Vasiliki Agiou Markou up to the 23rd of February.
Opening hours Mon. – Fri. 9:00 – 13:30 & 18:00 – 21:00 Sat. 9:00-13:30. Admission FREE.

A few words about Voula Papaioannou:

Voula Papaioannou began working as a photographer during the 1930s, concentrating at first on studies of landscapes, monuments and archaeological exhibits.

The outbreak of war in 1940 marked a turning point in her career, as she was intensely affected by the suffering of the civilian population of Athens. Realising the power of her camera to arouse people’s conscience, she documented the troops departing for the front, the preparations for the war effort, and the care received by the first casualties. When the capital was in the grip of starvation, she revealed the horrors of war in her moving photographs of emaciated children.

After the liberation, as a member of the photographic unit of UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration), she toured the ravaged Greek countryside recording the difficult living conditions faced by its inhabitants. She often exceeded her brief, immortalising the faces and personal stories of ordinary people in photographs that stressed dignity rather than suffering.

During the 1950s Papaioannou’s work expressed the optimism that prevailed in the aftermath of the war with respect to both the future of mankind and the restoration of traditional values. Nevertheless, her photographs of the historic Greek landscape are not in the least romantic, but instead portray it as harsh, barren, drenched in light, and its inhabitants proud and independent, despite their poverty.

Voula Papaioannou’s work represents the trend towards «humanitarian photography» that resulted from the abuse of human rights during the war. Her camera captured her compatriots’ struggle for survival with respect, clarity, and a degree of personal involvement that transcends national boundaries and reinforces one’s faith in the strength of the common man and the intrinsic value of human life.

Advertisements

Mια βόλτα μέχρι το τάφο του Καζαντζάκη – A walk to the tomb of Kazantzakis

arrowEnglish version further below

Κυριακή, 18 Γενάρη, αλκυονίδες μέρες και τι καλύτερο από μια βόλτα στα τείχη του Ηρακλείου;
Ενα video από τη φωτογραφική μου μηχανή

….και φωτογραφίες: στη σελίδα Περπατώντας στα Ενετικά Τείχη του Ηρακλείου.

Το τμήμα που μπόρεσα να επισκευθώ φαίνεται στην επόμενη φωτογραφία
aero-photo-walls

Συνέχεια σύντομα,

ή εν καιρό

….είδομεν!

…….. English version ……..

Last Sunday the 18th of January the weather was very good! Not a single cloud on the sky!
So I took the opportunity to visit part of the Venetian Wall of Heraklion (the part between the two red dots, as shown in the aero photo that follows).

aero-photo-walls

A video to start with:

…..and see photos at the blog’s page Walking on the Venetian Wall of Heraklion.

The construction field you can see, is the Cultural Centre of Heraklion which is planned to finish before next Summer.

I go back to show to you the rest of the Wall whenever time and weather permits!

Αφιερωμα στον Κ. Γαβρά – Tribute to C. Gavras

arrowEnglish version further below

Στις 19 Φεβρουαρίου έχει προγραμματιστεί η πρεμιέρα του έργου «Παράδεισος στη Δύση» του Κώστα Γαβρά.
Το έργο αναφέρεται σε έναν μετανάστη που μέσω των παραλίων της Μασεογείου καταλείγει στο Παρίσι. Μεγάλο μέρος του έργου έχει γυριστεί σε μέρη της Κρήτης όπως Μάλια, Χερσόνησο, Βάι, Αγία Φωτιά, Μοχό.
Στο video που ακολουθεί μπορείτε να δείτε ένα αφιέρωμα στο παγκόσμιας φήμης Έλληνα σκηνοθέτη από το τοπικό Παγκρήτιο Κανάλι.

Λίγα βιογραφικά στοιχεία τα οποία υπάρχουν και στο video.
Γεννήθηκε στα Λουτρά Ηραίας (Αρκαδία) στις 12 Φεβρουαρίου 1933 και σπούδασε Συγκριτική Φιλολογία στη Σορβόνη καθώς και κινηματογράφο στην IDHEC. Εργάστηκε ως βοηθός σε διάφορες παραγωγές και συνεργάστηκε με τον Κλερ και τον Κλεμάν, πριν σκηνοθετήσει την πρώτη του ταινία «Διαμέρισμα Δολοφόνων» το 1965. Καθιερώθηκε με μία σειρά πολιτικών θρίλερ που αποκάλυψαν το βίαιο πρόσωπο δικτατορικών καθεστώτων, μέσα από προσωπικές τραγωδίες ασυμβίβαστων ανθρώπων. Κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας 1969 (Ζ), Όσκαρ Σεναρίου 1982 (Ο αγνοούμενος), Χρυσό Φοίνικα φεστιβάλ Καννών 1982 (Ο αγνοούμενος), Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής Φεστιβάλ Καννών 1975 (Ειδικό δικαστήριο), Χρυσή Άρκτος Φεστιβάλ Βερολίνου 1990 (Μουσικό κουτί). To 2002 σκηνοθέτησε την ταινία Αμήν..

Φιλμογραφία
Mon Colonel – Ο Συνταγματάρχης (2006) …. παραγωγός
Le Couperet – Το Τσεκούρι (2005)
Αμήν (2002)
Mad City (1997)
Music Box – Το Μουσικό Κουτί (1990)
Spies like us – Οι Κατάσκοποι που ηρθαν απο τη Ζεστη (1985)
Missing – Ο Αγνοούμενος (1983)
La Vie devant Soi (1977)
Monsieur Klein – Ο Κύριος Klein (1976)
Etat de Siege – Κατάσταση Πολιορκίας (1973)
L`Aveu – Η Ομολογία (1970)
Z (1970)
Les Felins – Ο Τυχοδιώκτης (1964)

…….. English version ……..

February the 19th 2009, the new film of Costas Gavras, «Eden Is West» is coming to the cinemas. A big part of the film was done in various places in Crete, such as Hersonissos, Malia, Vai, Agia Fotia, Mochos.

Constantinos Gavras (born February 13, 1933, Loutra Iraias, Greece), better known as (Constantin) Costas Gavras, is a Greek filmmaker, best known for films with overt political themes, most famously the dark, fast-paced thriller, Z (1969). Most of his movies were made in French; starting with Missing (1982), several were made in English.

Costa-Gavras was born to a poor family in the village of Loutra Iraias, Arcadia. His family spent the Second World War in a village in the Peloponnese, and moved to Athens after the war. His father had been a member of the left-wing EAM branch of the Greek Resistance, and was imprisoned after the war as a suspected communist. His father’s record made it impossible for him to attend university or emigrate to the United States, so after high school Costa-Gavras went to France, where he began his studies of law in 1951.

In 1956, he left his university studies to study film at the French national film school, IDHEC. After film school, he apprenticed under Yves Allégret, and became an assistant director for Jean Giono and René Clair. After several further positions as first assistant director, he directed his first feature film, Compartiment Tueurs, in 1965.

Costa-Gavras was president of the Cinémathèque française from 1982 to 1987. He is a first cousin of recording artist Jimmie Spheeris and filmmaker Penelope Spheeris. His daughter Julie Gavras and his son Romain Gavras are both filmmakers.

Selected films
In Z (1969), an investigating judge, played by Jean-Louis Trintignant, tries to uncover the truth about the murder of a prominent leftist politician, played by Yves Montand, while government officials and the military attempt to cover up their roles. The film is a fictionalized account of the events surrounding the assassination of Greek politician Grigoris Lambrakis in 1963. It had additional resonance because, at the time of its release, Greece had been ruled for two years by the «Regime of the Colonels». Z won an Oscar for Best Foreign Language Film. Costa Gavras and co-writer Jorge Semprún won an Edgar Award from the Mystery Writers of America for Best Foreign Film Screenplay.

L’Aveu (The Confession, direction, 1970) follows the path of Artur London, a Czechoslovakian communist minister arrested and tried for alleged treason and espionage in a «show trial» during the Stalin period.

State of Siege (1973) takes place in Uruguay under a conservative government in the early 1970s. In a plot loosely based on the case of US police official and alleged torture expert Dan Mitrione, an American embassy official (played by Yves Montand) is kidnapped by the Tupamaros, a radical leftist urban guerilla group, which interrogates him in order to reveal the details of secret US complicity with repressive regimes in Latin America.

Missing (1982), also based on actual events, is about an American journalist, Charles Horman, who disappeared in the bloody coup led by General Augusto Pinochet in Chile in 1973. Horman’s father, played by Jack Lemmon, and wife, played by Sissy Spacek, search in vain to determine his fate. Nathaniel Davis, US ambassador to Chile from 1971-1973, a version of whose character had been portrayed in the movie (under a different name), filed a US$150 million libel suit, Davis v. Costa-Gavras, 619 F. Supp. 1372 (1985), against the studio and the director, that was eventually dismissed. The film won an Oscar for Best Screenplay Adaptation.

In Music Box (1989), a respected naturalized American citizen (played by Armin Mueller-Stahl) is accused of being a Nazi war criminal. The film is loosely based on the case of John Demjanjuk.

Amen. (2003), was based in part on the highly controversial 1963 play, Der Stellvertreter. Ein christliches Trauerspiel (The Deputy, a Christian Tragedy), by Rolf Hochhuth. The movie alleges that Pope Pius XII was aware of the plight of the Jews in Nazi concentration camps during World War II, but failed to take public action to publicize or condemn the Holocaust. These issues have continued to be disputed, with the Vatican thus far declining to open to historians all of its archives relating to the extent of the Pope’s knowledge during World War II.

Political-Commercial film
Costa Gavras is known for merging controversial political issues with the entertainment value of commercial cinema. Law and justice, oppression, legal/illegal violence, and torture are common subjects in his work, especially relevant to his earlier films. Costa Gavras is an expert of the “statement” picture.

Gavras has repeatedly explored political terrain. In most cases, the targets of his work have been right-of-center movements and regimes, including Greek conservatives in and out of the military in Z, and perceived authoritarian governments that ruled much of Latin America during the height of the Cold War, as in State of Siege and Missing.

In a broader sense, this emphasis continues with Amen. given its focus on the conservative leadership of the Catholic church during the 1940s. In this political context, L’Aveu (The Confession) provides the exception, dealing as it does with oppression on the part of a Communist regime during the Stalinist period. The fact that L’Aveu appeared two years after the 1968 Soviet bloc invasion of Czechoslovakia may appear relevant to the director’s decision to tackle this issue at that particular time.

Form and style

A dark, threatening, and dramatic tone emerges from the work of Costa Gavras, as he focuses clearly on abuse of power, the dangers of centralized authority, and spies & investigators. His audience generally responds well to this since it makes for a great thriller or mystery, but have at times rejected or been appalled by his work due to its unforgiving content. His style is anything but subtle, although films such as Music Box and Mad City have displayed a significantly more mild approach, in some ways disappointingly so. The former title, however, won the Golden Bear Award at the Berlin Film Festival, and the latter, despite re-inventing the work of Billy Wilder’s Ace in the Hole, still fit the bill of political-commercial cinema, taking on issues of journalism, ethics, and money all at once.

Through popular media, Costa Gavras has brought attention to international issues, some urgent, others merely problematic, and he has done this in the tradition of cinematic story-telling. Z (1969), easily his most famous work, is an account of the undermining in the 1960s of democratic government in Greece, his homeland and place of birth. The format, however, is a mystery-thriller combination that transforms an uncomfortable history into a riveting story. This is a clear example of how he pours politics into plot, bringing epic conflicts into the sort of personal conflicts we are accustomed to seeing on screen. Costa Gavras has attempted several genres, including murder mystery, war film, and straight-up political fiction films. In most cases these are carried through with a dark humor, a comic sense that has helped make issues of politics more bearable to masses of moviegoers and film critics alike.

Throughout his time, Costa Gavras has consistently brought in audiences and given attention to important aspects of the global political climate. This is in part because of his ability to channel a level of cultural awareness and concern, rather than picking plots purely of his own making. Still, if only from the list of his works, it becomes clear that he does in fact have a personal agenda, one which, due to the timing and audience of his films, has been met with much controversy (interestingly, there are very obvious ties between his own life experiences and the topics of choice). His accounts of corruption propagated, in their essence, by European and American powers (Z, State of Siege and Missing) highlight problems buried deep in the structures of these societies, problems which not everyone is comfortable addressing. The approach he adopted in L’Aveu also subtly invited the audience to a critical look focused on structural issues, delving this time into the opposite Communist bloc. The same is true for “Amen”, which threw the Roman Catholic Church back into a fire of speculation and criticism regarding their failure to publicize and condemn the Holocaust at the time it was underway. This sort of direct challenge makes Costa Gavras both disliked and loved, depending on where he chooses to side on an issue. This is a testament to his ability not only as a filmmaker but as an artist fully capable of producing a “statement” piece, even in today’s cinematic climate.

Filmography

  1. Eden Is West (2009) (completed)
    … aka Eden à l’ouest (France)
    … aka Paradeisos sti disi (Greece)
  2. Couperet, Le (2005)
    … aka Arcàdia (Spain: Catalan title)
    … aka The Ax (International: English title: literal title)
    … aka The Axe (Australia: TV title)
  3. Amen. (2002)
    … aka Amen (France)
    … aka Der Stellvertreter (Germany)
    … aka Eyewitness
  4. Mad City (1997)
  5. Lumière et compagnie (1995)
    … aka Lumière and Company (International: English title)
    … aka Lumiere y compañía (Spain)
  6. À propos de Nice, la suite (1995) (segment «Les Kankobals»)
  7. Petite apocalypse, La (1993)
    … aka Piccola apocalisse, La (Italy)
    … aka The Little Apocalypse
  8. Contre l’oubli (1991) (segment «Pour Kim Song-man, Corée»)
    … aka Écrire contre l’oubli
    … aka Against Oblivion
    … aka Lest We Forget
  9. Music Box (1989)
  10. Betrayed (1988 )
  11. Conseil de famille (1986)
    … aka Family Business
  12. Hanna K. (1983)
  13. Missing (1982)
  14. Clair de femme (1979)
    … aka Chiaro di donna (Italy)
    … aka Die Liebe einer Frau
    … aka Womanlight (USA)
  15. Section spéciale (1975)
    … aka Affare della sezione speciale, L’ (Italy)
    … aka Sondertribunal – Jeder kämpft für sich allein (West Germany)
    … aka Special Section
  16. État de siège (1972)
    … aka Amerikano, L’ (Italy)
    … aka Der Unsichtbare Aufstand (West Germany)
    … aka State of Siege
  17. Aveu, L’ (1970)
    … aka The Confession (UK) (USA)
    … aka Confessione, La (Italy)
  18. Z (1969)
  19. Un homme de trop (1967)
    … aka 13º uomo, Il (Italy)
    … aka Shock Troops
  20. Compartiment tueurs (1965)
    … aka The Sleeping Car Murder
    … aka The Sleeping Car Murders
  21. Rates, Les (1958 )

Here follows a video from a local channel presenting a tribute to Costas Gavras.

Η Κρήτη ψηλώνει και ταξιδεύει – Crete becomes «taller» and travels

arrowEnglish version further below

Η Κρήτη ψηλώνει και μετακινήται προς την Αφρική. Δείτε τα αποσπάσματα από το τοπικό παγκρήτιο κανάλι.
Μέρος Ι

Μέρος ΙΙ

…….. English version ……..

Crete was formed by the movements of the earth’s tectonic plates. Simply put, many millions of years ago a huge area of ocean opened up between the Eurasian and African plates. Crete, with most of Greece, was intermittently submerged under the sea. This land mass finally rose again as the two plates moved toward each other, producing the Hellenic Island Arc, of which Crete is part.

The shifting of tectonic plates has created faults and gorges and caused the elevation, subsidence and collapse of land. Further tectonic up thrust, earthquakes, weather and erosion have all continued to shape the structure of the island as we see it today.

tectonic plates

As the African plate goes under the Eurasian, Crete gains height. It is not yet estimated how much our land becomes taller. At the same time it is estimated that Crete along with Aegean Sea islands and Peloponnese move towards Africa. It is calculated that we reach Africa 4 cm / 1.58 inch each year.

tectonic plates

Here you see in black the position of the islands 13 million years ago. Preset position is in yellow and the orange color marks the expected position in 3 million years.

If you want to see the landscape of Crete please see the following 2 videos, on top of the people talking you can see a video with flora and fauna of the Cretan mountains.

Τα Φώτα στη Κρήτη – Epiphany in Crete

arrowEnglish version further below

Από το τοπικό Παγκρήτιο Καναλι το σχετικό video…

Και τώρα οι Καλικάντζαροι έφυγαν και εμείς ….φωτιστήκαμε (;)
Και του χρόνου!

…….. English version ……..

The following video has images of ceremonies that took place across the island.

Φώτα το τέλος των γιορτών – Epiphany the holidays are over

arrowEnglish version further below

Αύριο είναι τα τελευταία κάλαντα, για τη βάφτιση του Χριστού. Αγιάζονται τα νερά, φεύγουν οι καλικάντζαροι, ξεστολίζονται τα σπίτια. Και του χρόνου λοιπόν.

…….. English version ……..

Tomorrow it’s the last carols, singing about the baptism of Jesus. The waters (sea, rivers, lakes) are blessed, kalikantsaroi are leaving earth to go back to continue destroying the tree of Earth, all Christmas decorations are gone.

You may read our traditions about Epiphany in Greece in this page.

Ηρθε το 2009 στο Ηράκλειο – First minutes of 2009 at Herklion

arrowEnglish version further below

Εικόνες από την αλλαγή της χρονιάς στο Ηράκλειο και ευχές από το κόσμο.

…….. English version ……..

A video with the celebration of New Year at Heraklion.