English version further below

Νεα σελίδα στην ενότητα των φωτογραφιών, με εικόνες από τη πεζοπορία από τη Γαλιά στο Μαγαρικάρι.

…….. English version ……..

New page under photos section of the blog, where you can see pictures during the walk from Galia to Magarikari.

English version further below

To Παλαιοντολογικό Μουσείο Ρεθύμνου βρίσκεται στην περιοχή Μασταμπάς, στο τζαμί του Βελή Πασά. Πιστεύεται ότι το τζαμί χτίστηκε πάνω στη βενετική εκκλησία του Αγίου Ονούφριου. Έχει κάποια χαρακτηριστικά μοναδικά όπως η κυρίως πόρτα κι ο μιναρές του που είναι ο παλαιότερος στο Ρέθυμνο (1789).

Γύρω από το τζαμί υπήρχε “τεκές”, τούρκικο δηλαδή μοναστήρι, από το οποίο διασώζονται 13 συνεχόμενα κελιά των μουσουλμάνων μοναχών (των γνωστών “δερβίσηδων”).

Έχει παραχωρηθεί στο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (Μ.Γ.Φ.Ι.) με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού. Μετά την ολοκλήρωση της αναστήλωσης και την εκτέλεση της σχετικής μουσειολογικής μελέτης λειτουργεί ως Παλαιοντολογικό Μουσείο, παράρτημα του Μ.Γ.Φ.Ι. στην Κρήτη.

Η παλαιοντολογική συλλογή του Δήμου Ρεθύμνου, που έχει παραχωρηθεί στο Μουσείο, αποτελεί τη βάση του υλικού. Ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να γνωρίσει ένα σημαντικό μέρος της εξελικτικής πορείας της Κρήτης, των γεωλογικών και παλαιοντολογικών μεταβολών που υπέστη σ’ ένα βάθος χρόνου 300 εκατομμυρίων ετών. Πρωτότυπα ευρήματα των ενδημικών θηλαστικών σε αναπαραστάσεις σε πραγματικό μέγεθος και σε ανατομική διάταξη πλαισιώνουν την παρουσίαση. Ξεχωρίζουν οι νάνοι κρητικοί ελέφαντες, οι νάνοι ιπποπόταμοι και τα πολύμορφα κρητικά ελάφια, ιδιαίτερα το ροπαλόμορφο ελάφι του Ρεθύμνου (Candiacervus ropalophorus), το οποίο και αποτελεί το λογότυπο του Μουσείου.

Στον κατάλληλα διαμορφωμένο κήπο 2,5 στρεμμάτων, έχουν ήδη φυτευτεί δέντρα και φυτά που ευδοκιμούν στην Κρήτη όπως πλάτανοι, νεραντζιές, κουτσουπιές, ελιές, χαρουπιές, κρητικοί φοίνικες, πικροδάφνες και δάφνες καθώς και θάμνοι όπως αγριοτριανταφυλλιές, κουμαριές, σχίνοι, μυρτιές, λεβάντα, δίκταμο, λυγαριές, δεντρολίβανο και αγριολεβάντα.

Το Παλαιοντολογικό Μουσείο Ρεθύμνου στο τζαμί του Βελή Πασά άνοιξε για το κοινό στις 10 Ιουλίου 2008.

Ακολουθεί videoαπό τοπικό τηλεοπτικό κανάλι.

Πληροφορείες για επισκεψη στο Μουσείο μπορείτε να βρείτε σε σελίδα του Μουσείου Γουλανδρή.

…….. English version ……..

Paleontological Museum of Rethymnon is in Mastabas at the mosque of Veli Passa. The mosque is believed to have been built on the Venetian church of San Onoufrios. It has some characteristics unique as the main door and the minaret which is the oldest in Rethymno (1789).

It was granted to the Goulandris Museum of Natural History (M.G.F.I.) by decision of the Ministry of Culture. Upon completion of the restoration and enforcement of the museological study serves as Paleontological Museum Annex M.G.F.I. in Crete.

The paleontological collection of the Municipality of Rethymno, allocated to the Museum, is the basis of the material. Visitors have the opportunity to meet a significant part of the evolutionary path of Crete, the geological and paleontological changes suffered in a long term 300 million years. Original findings of endemic mammals in representations of real size and in anatomical order frame presentation. Stand the dwarf Cretan elephants, pygmy hippos and multiform Cretan deer, particularly coryneform deer in Rethymnon (Candiacervus ropalophorus), which forms the logo of the Museum.

The appropriate landscaped garden 2.5 acres have been planted with trees and plants thrive in Crete as plane tree, sour orange, Koutsoupias, olives, carob, Cretan palms, oleanders and laurels and shrubs such as dog or wild roses, strawberry, Shina, myrtle, lavender, dictamo, osier, rosemary and agriolevanta.

The Paleontological Museum of Rethymnon in Mosque Veli Passa opened to the public on July 10, 2008.

Here below you can see a video as broadcasted by a local TV channel.

English version further below

Τα κρασιά έχουν μπει στα βαρέλια και ο βρασμός έχει ολοκληρωθεί, το φθινόπωρο έχει μπει για τα καλά και οι σόμπες καπνίζουν στα χωριά. Το βρεγμένο χώμα μυρίζει παντού. Είναι η εποχή που τα κάστανα συνοδεύουν την τσικουδιά. Σιγά- σιγά αρχίζουν οι προετοιμασίες για το μάζεμα της ελιάς. Τα στέμφυλα (στράφυλα), τα υπολείμματα των σταφυλιών μετά το πάτημα δηλαδή, έχουν σφραγιστεί στα βαρέλια και μετά την ολοκλήρωση της ζύμωσης είναι έτοιμα για την απόσταξη.

Η τσικουδιά, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, πρέπει να έχει 37,5% αλκοόλη και η μέγιστη περιεκτικότητά της σε μεθανόλη να μην υπερβαίνει τα 8 γρμ. ανά λίτρο. Η απόσταξη σε όλη την Ελλάδα επιτρέπεται μόνο με σχετική άδεια. Σε όλα τα χωριά υπάρχουν άμβυκες, τα γνωστά καζάνια στα οποία μπαίνουν τα στέμφυλα και το υγρό των βαρελιών, σφραγίζονται ερμητικά και έπειτα βράζουν για να φθάσει η θερμοκρασία στους κατάλληλους βαθμούς, ώστε να αρχίσει η απόσταξη. Από το καπάκι του καζανιού ξεκινά μια σωλήνα η οποία συνήθως ψύχεται εξωτερικά με νερό για να υγροποιηθεί ο ατμός που βγαίνει έπειτα ως τσικουδιά. Το «πρωτοράκι» είναι το πρώτο απόσταγμα το οποίο τρέχει από το καζάνι και είναι ιδιαίτερα υψηλόβαθμο. Στην Κρήτη, σε αρκετά χωριά, αποστάζονται ακόμη μούρα και παράγεται η μουρνόρακι. Παλαιότερα γίνονταν και απόσταξη από κούμαρα, για την κουμαρόρακι.

Όποιος αποστάζει, συνήθως καλεί φίλους και στο φθινοπωρινό τοπίο στήνονται ψησταριές με τα κάρβουνα από τη φωτιά του καζανιού και πρόχειρα τραπέζια με κρητικούς μεζέδες: εξαιρετικά άγρια μανιτάρια, κάστανα, καλιτσούνια, και χόρτα, όλα χαρακτηριστικά προϊόντα της συγκεκριμένης εποχής του χρόνου. Ακόμη και σήμερα η παράδοση συνεχίζεται δείχνοντας μέσα από τις αγροτικές δραστηριότητες πόσο σημαντικό στοιχείο είναι η συνεύρεση των ανθρώπων για την κρητική κοινωνία.

Πηγή: Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων

Πρόσφατα έμαθα ότι το ρακί έχει κατωχειρωθεί από τους Τούρκους! Ας προσέχαμε!

Ως συνήθως το επόμενο video από τοπικό τηλεοπτικό κανάλι.

…….. English version ……..

Tsikoudia is the traditional drink of the island. It’s crystal clear and very strong (very often over 50 degrees of alcohol, legally it should not be over 37,5%). Satisfaction guaranteed, no hangover included. Similar types of drink are distilled throughout Greece. In the Central and Northern part of the country it is called “Tsipouro” and in the islands of Northern Aegean it is called “Souma”.

The process is the same as centuries ago and almost every Cretan family has a cauldron (its called Rakokazano) of its own. The beginning of distillation (which can last several days), is something like a national celebration. People are moving from Rakokazano to Rakokazano, consuming endless amounts of tradicional cretan food (remember that the famous Mediterranean Cuisine has its roots here) and of course Raki. If you happen to be in Crete during the months of October and November (that’s when Rakokazano takes place) try and find one. You are always and everywhere invited, the Cretans are well known for their hospitality. But be prepared to eat and drink a lot! The locals can’t take “no” for an answer when they offer you “mezedakia” and especially Raki.

Mind not to drink raki thought, when it is still warm…as it is too strong!

Enjoy a video as broadcasted by a local TV channel where you can have a feeling of the celebrations and the fun people have when distilling tsikoudia.

English version further below

Η αναστήλωση του ιστορικού ναού των Δομινικανών ξεκίνησε εδώ και κάμποσα χρόνια. Σήμερα έχει ολοκληρωθεί ο ναός αλλά ο περιβάλλοντας χώρος έχει μείνει εκτός μελέτης διαμόρφωσης! Τι πρωτότυπο! Ελπίζουμε όλοι ότι δεν θα περάσουν άλλα τόσα χρόνια για να γίνει και η διαμόρφωση αυτή. Ο Δήμαρχος είπε ότι τη περίοδο των γιορτών θα επιτραπεί η επίσκεφη στον εσωτερικό χώρο του ναού για λίγες μέρες…. Περιμένουμε!

Από το site του Δήμου Ηρακλείου:

Ο Ναός Πέτρου και Παύλου χτίστηκε κατά τους πρώτους χρόνους της βενετσιάνικης κυριαρχίας ως Καθολικό της Μονής του Τάγματος των Δομηνικανών (Domenicani Predicatori). Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα μνημεία αρχιτεκτονικής των Κιστερκιανών Μοναχών του 12ου αιώνα, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα.

Βρίσκεται δίπλα στο θαλάσσιο τείχος, μεταξύ του ενετικού λιμανιού και της Πύλης Δερματά, στη σημερινή παραλιακή λεωφόρο Σοφοκλή Βενιζέλου.

Στη διάρκεια της ενετικής κυριαρχίας γίνονταν ταφές επιφανών ηγετών της Κάντια, ενώ από τα πρώτα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας, ο Άγιος Πέτρος μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος στη μνήμη του Σουλτάνου Ιμπραήμ.

Στην αρχική του μορφή ήταν Ναός μονόκλιτος, ξυλόστεγος και με ελαφρά προεξέχον εγκάρσιο κλίτος έμπροσθεν του Πρεσβυτερίου. Το τελευταίο ήταν ορθογώνιο, καλυπτόμενο από δύο χαμηλά σταυροθόλια και πλαισιωμένο από δύο συμφυή τετράγωνα παρεκκλήσια (παστοφόρια). Η ανατολική του πλευρά διαμορφώθηκε όχι ως ημικυκλική κόγχη του ιερού, αλλά ως τετράγωνη και κοσμημένη σε όλο της το πλάτος με ένα μεγάλο τρίλοβο άνοιγμα.
Μέχρι το 15ο αι. σταδιακά προστέθηκαν τέσσερα παρεκκλήσια στη σειρά στη νότια πλευρά του ναού. Στο ένα από αυτά διατηρούνται μέχρι σήμερα τοιχογραφίες που ανήκουν στο 15ο αι., μοναδικές στην πόλη του Ηρακλείου. Και στα τέσσερα αυτά παρεκκλήσια βρέθηκαν ταφές η μια από τις οποίες σε τάφο με μαρμαρόγλυφη διακόσμηση. Το 14ο αι. προστέθηκε και το ΝΑ παρεκκλήσιο που λόγω της μεγάλης του διάστασης έχει εξωτερική είσοδο προς τη νότια πλευρά του αρχικού παρεκκλησίου.

Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα μνημεία της κατηγορίας του, με ευρύτερο ευρωπαϊκό ενδιαφέρον και για την πορεία της αρχιτεκτονικής του 13ου αιώνα και την παρουσία της τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα.

Χαρακτηριστικό επίσης είναι ότι ειδικά ως προς τη διώροφη διάταξη των αρχικών παρεκκλησίων του Ιερού, αυτή δεν έχει εντοπιστεί σε άλλο μνημείο της κατηγορίας του. Ήδη στην Κρήτη ο Ναός του Αγίου Πέτρου έχει αποτελέσει πρότυπο για τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Χανίων κατά το γύρισμα του 13ου προς το 14ο αιώνα.

Οι επιμέρους πολλαπλές ιδιομορφίες του μνημείου, που εντοπίστηκαν κατά τις εργασίες αποκατάστασης, φανερώνουν συγγένειες με απολύτως σύγχρονά του κτίσματα της ίδιας αρχιτεκτονικής μορφής στη Γαλλία και στην Ιταλία του 13ου αιώνα στο Silvanes, το Venzone και το Rieti.

Το κτίριο υπέστη εκτεταμένες καταστροφές από σεισμούς που έγιναν από τον 14ο μέχρι τον 18ο αιώνα. Η τολμηρή αρχιτεκτονική του μνημείου με τις μεγάλες διαστάσεις ως προς το μήκος (54μ.), το πλάτος (15μ.) και το ύψος (12μ.) του κεντρικού του κλίτους, σε συνδυασμό με την απουσία αντηρίδων κατά μήκος του βορείου και του νοτίου τοίχου του, φαίνεται ότι συντέλεσαν στην εν μέρει κατάρρευσή του τρεις φορές από σεισμούς, κατά τις αρχές του 14ου αιώνος, στις αρχές του 16ου και κατά το 18ο. Κατά το σεισμό του 18ου αιώνα καταστράφηκαν: 1) η στέγη, 2) το μεγαλύτερο μέρος του βορείου τοίχου, 3) το ΒΑ παρεκκλήσιο του 14ου αιώνα, 4)το ΝΔ παρεκκλήσιο του 15ου αιώνα, 5) το ανατολικό σταυροθόλιο με τμήμα του τριλόβου παραθύρου, 6) η ΒΔ εξωτερική παραστάδα και 7) το άνω μέρος του δυτικού τοίχου του Ναού.

Σε όλη τη διάρκεια της Ενετοκρατίας, τόσο στο εσωτερικό δάπεδο του Ναού όσο και εξωτερικά, περιμετρικά των τοίχων του, γίνονταν ταφές επιφανών πολιτικών και πνευματικών ηγετών της Κάντια. Στο Β΄ τόμο του μνημειώδους έργου του “Monumenti Veneti nell isola di Creta”, o Τζ. Τζερόλα αναφέρει ότι εκεί έχουν ταφεί οι Δούκες της Κρήτης Μάρκος Γραντόνικος (1331), Ιωάννης Μοροζίνης (1338), Μαρίνος Grimani (1348) και Φίλιππος Ντόριο (1357).
Με την έλευση της Οθωμανικής κυριαρχίας ο Άγιος Πέτρος μετατράπηκε αμέσως σε μουσουλμανικό τέμενος στη μνήμη του Σουλτάνου Ιμπραχήμ και του προστέθηκε εξωτερικά στη ΝΔ γωνία μιναρές.

Άλλα στοιχεία, της οθωμανικής περιόδου, που αποκαλύφθηκαν κατά τις εργασίες αποκατάστασης είναι το μιχράμπ του τεμένους, τα βοτσαλωτά δάπεδα του περιβάλλοντα χώρου καθώς και ένας κεραμεικός κλίβανος.

Γύρω από τη Μονή με το επιβλητικό Καθολικό και τα προσκτίσματά της, στον περιβάλλοντα χώρο του ναού (Καστέλλα), έχουν αποκαλυφθεί σημαντικά λείψανα αρχαιότερων ιστορικών φάσεων της πόλης που ανήκουν στις περιόδους της Αραβικής κατάκτησης, της Β΄ Βυζαντινής και της πρώιμης Ενετικής κυριαρχίας.
Πριν την αποκάλυψη των αρχαιοτήτων στο χώρο της Καστέλλας, υπήρχε σταφιδεργοστάσιο και στη συνέχεια κέντρο διασκέδασης με την επωνυμία «Καστέλλα» απ’ όπου προέρχεται και η σημερινή επωνυμία του χώρου.

Ως ανταλλάξιμη περιουσία αγοράσθηκε από την Ενορία του Αγίου Δημητρίου Λιμένος για να λειτουργήσει ως Ναός. Τελικά αποφασίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού να επιτραπεί μόνο η επετειακή λειτουργία του περιστασιακά και να παραμείνει ως επισκέψιμο μνημείο. Τις τελευταίες δεκαετίες τόσο το Καθολικό, όσο και τα προσκτίσματα της Μονής αναστηλώνονται, ενώ ο περιβάλλων χώρος απαλλοτριώθηκε και διαμορφώνεται ως οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος συνδεμένος με την Ενετική Μονή.

Ακολουθεί σχετικό video από τοπικό τηλεοπτικό κανάλι.

…….. English version ……..

Info copied from the site of the Municipality of Heraklion:

The Church of Ss. Peter and Paul was built in the first years of Venetian rule as the katholikon in the Dominican order monastery (Domenicani Predicatori). It is one of the oldest examples of 12th century Dominican architecture, both in Greece and the rest of Europe.
In Venetian times the church was used as a burial site for Candia dignitaries, but in the very first years of Ottoman rule was converted into a mosque dedicated to the memory of Sultan Ibrahim.

It is situated next to the sea wall, between the Venetian port and the Dermatas Gate, on what is now Sofoklis Venizelou Avenue, and is currently being restored for use as a feast day church.

Ss. Peter and Paul was originally a single nave church with a timber roof and a slightly projecting transverse nave in front of the sacristy. This was an oblong building covered by two low groin vaults and flanked by two rectangular chapels or pastophoria. Rather than forming a semi-circular sanctuary, the east end was square and decorated with a large tripartite opening covering one side.

By the 15th century four chapels had been added to the south side of the church, one of which still contains the only example of 15th century wall painting found in Heraklion. Burials have been found in all four chapels, one of which was in a marble relief tomb. The southwest chapel was added in the 14th century, and was so big that it had an entrance on the south side of the original chapel.

The church is one of the oldest monuments of its type. It is of wider interest in European terms, as regards both the course of 13th century architecture and its presence in Greece and the rest of the continent.
The two storey design of the original sanctuary chapels is a further distinctive feature unique among monuments of its type. On Crete, the Church of Ss. Peter and Paul served as a model for the Church of St. Nicholas in Chania, built in the late 13th or early 14th century.

The numerous unique features of the monument uncovered during restoration work reveal similarities with precisely contemporary 13th century buildings of the same architectural form at Silvanes, Venzone and Rieti in France and Italy.

Throughout the period of Venetian rule, distinguished political leaders and prelates from Candia were buried at the church, both in the interior and by the outside walls. In Volume II of his monumental work “Monumenti Veneti nell isola di Creta”, G. Gerola mentions that it was the burial place of Dukes of Crete Markos Grandonikos (1331), Ioannis Morosini (1338), Marinos Grimani (1348) and Philippos Dorio (1357).
At the very beginning of Turkish rule Ss. Peter and Paul was converted into a mosque dedicated to the memory of Sultan Ibrahim, and a minaret was added to the southwest corner.

Other features dating to the Ottoman period, uncovered during restoration work, were the mihrab (prayer niche), pebbled floors and a clay furnace.

It would appear that the daring scale of the monument’s architecture (54m long, 15m wide, with a 12m central nave) and the lack of any exterior buttresses on the north and south walls, led to its partial collapse in three different earthquakes, in the early 14th, early 16th and 18th centuries. The last of these led to the collapse of: 1) the roof; 2) the greater part of the north wall; 3) the 14th century chapel in the northeast; 4) the 15th century chapel in the southwest; 5) the east groin vault and part of the rose window; 6) the northwest buttress pier; and 7) the upper section of the west wall.

Significant remnants of earlier phases in the town’s history have been uncovered around the monastery, with its imposing katholikon and adjoining buildings, in the surrounding area known as Kastella. These derive from the period of Arab rule, the second Byzantine period and the early years of Venetian rule. The area is now named after a sultana factory that stood on the site before the antiquities were discovered. Both the factory and the entertainment venue that succeeded it were called “Kastella”.

The church was bought as exchangeable estate by the Parish of St. Dimitrios by the Port, for use as a church. The Ministry of Culture then decided that services should only be held there on feast days, and that it should remain a visitors’ monument. Over recent decades the main church and adjoining buildings have undergone restoration, while the surrounding area is being landscaped as an archaeological site linked to the Venetian monastery.

The internal restoration of the Church was finished and the Mayor of the City announced that it will be open to visit during the Christmas period.

The video here below was broadcasted by a local TV channel and you can see the internal of the Church today.